Bocholt e.o.

Aan de overkant van de Rijn leiden borden ons naar het stadje Isselburg, eigenlijk is er meer sprake van een nietig dorp met stadsrechten uit de Middeleeuwen. Het ligt tien kilometer van de Nederlandse grens. We kunnen de auto achter het familiehotel parkeren. Het is half vier als we ieder onze eigen kamer kiezen. We hebben keuze uit enkele grote tweepersoonskamers, maar die liggen aan de noord- en wegzijde, wat voor ons geen optie is. Bovendien zijn die vanwege hun omvang moeilijker warm te stoken. We nemen pilsjes aan de bar en reserveren er en passant een tafel voor het avondeten, waarbij we ook alvast doorgeven wat we willen eten. Het diner dat ons wordt voorgeschoteld smaakt voortreffelijk, maar is wel aan de dure kant. De volgende twee keer dat we hier dineren zullen we iets goedkopere gerechten kiezen.

We maken nog een korte avondwandeling door het stadje. We ontdekken daarbij nog twee andere eetgelegenheden, namelijk een pizzeria (door een stel jonge Turken gedreven) en naast ons hotel de grote “Imbiss Angelika”. Ook daar zullen we eens eten.

BOCHOLT

Oud industriestadje met vernieuwde binnenstad, ooit centrum van de textielnijverheid.

‘s Ochtends ontmoeten we elkaar in de Speisezimmer voor het ontbijt waarbij al het wenselijke aanwezig is. De gelagkamer is opgebouwd uit boogvlakken van ruwe baksteen, er staat zelfs een vermolmde boom in het midden. We zijn vandaag de enige gasten.

We vertrekken zoals gebruikelijk om tien uur voor onze eerste trip in de omgeving van het zuiden van Westfalen. Onze eerste bestemming is de nabijgelegen stad Bocholt. Na de oorlog heeft dit gebied enige tijd aan Nederland toebehoord, als compensatie voor de geleden oorlogsschade. Het weer is druilerig, maar daardoor laten we ons niet uit het veld slaan. Opvallend is het grote, moderne winkelcentrum, de Arkaden, waar het in de cafetaria al uitpuilt van de vroege brunchers. Wijzelf gebruiken koffie in de Ratskeller van het stadhuis, dat na de verwoestende bombardementen in de nadagen van WO II weer volledig herbouwd is. Door de stad loopt de Issel, Duits voor de IJssel. Af en toe zien we gekostumeerden die zich naar carnavalsfestiviteiten elders spoeden. Verder merken we er niet veel van de Vastenavond, hoewel die hier wel degelijk wordt gevierd, zelfs met optochten en al tijdens Rosenmontag! Op straat is er echter geen feestgedruis, dat speelt zich af in aparte feesttenten, zodat de niet meespelende burgers geen last van de carnavaleske uitspattingen hebben.

BORKEN

Eveneens textielcentrum met modern centrum. Bezoek museum, twee kerken, stadstorens, watermolen.

Daarna rijden we door naar de kleinere stad Borken, die wel weer de hoofdstad van deze Kreis (district) is. We parkeren de auto vlak bij een watermolen en een van de drie overgebleven stadstorens. Een andere toren bezoeken we op de terugweg en doet nu dienst als Heimatmuseum.

We bekijken er twee kerken, waar overigens geen diensten worden gehouden. Aan de grote markt ligt het gemeentehuis, waarin ook het Stadtmuseum is gevestigd. Een uitgemergelde, stokoude man met een akelig rochelend hoestje overhandigt ons de toegangsbewijzen. Het museum biedt een overzicht van de geschiedenis van de streek, te beginnen bij de prehistorie. Interessant, maar al dit soort dorpsmusea lijken qua inhoud (niet wat opzet en uitvoering betreft) enigszins op elkaar. Ook is er nog een expositie te bekijken van het werk van kindertekenaar Janosch, maar die kan ons minder bekoren. Na deze “back in time” - belevenis maken we een ommegang door het centrum, maar er is eigenlijk weinig te beleven. Gezien de weersomstandigheden besluiten we terug te keren naar ons uitgangspunt, de omgeving van ons dorp Isselburg.

Onderweg klaart de hemel echter op, waardoor we kans zien de bij Isselburg behorende dorpjes (met middeleeuwse stadsrechten overigens) Werth en Anholt aan te doen.

WERTH / ANHOLT

HISTORISCHE JUWEELTJES : Dorpjes met een verleden

Werth ligt 4 kilometer van Isselburg af. Het is meer een gehucht, dat desondanks in de ME een heuse burcht bezat. Op de burchtheuvel hebben ze op de vloer van de voormalige ridderzaal een smalle kerk gebouwd. Er is verder een vijftiende-eeuwse kerk en een oude windmolen te bezichtigen.

Anholt ligt tegen de Nederlandse grens aan. De Wasserburg aan de rand van het stadje trekt met zijn statige gebouwen en zijn park inclusief beeldentuin talrijke bezoekers. In de slotgracht met wit geverfde ophaalbrug zwemmen statig zwanen rond, zoals het hoort dus. Het is zonnig weer geworden, dus het hele door glas omgeven terras aan de waterkant zit vol goedgeklede bezoekers. Na de Kaffee und Kuchen (die hier erg prijzig uitvalt: € 15) lopen we nog wat rond. Er is ook een museum met vooral achttiende- en negentiende-eeuwse schilderkunst, maar omdat het al na vieren is, gaan we er niet naar binnen. In het kasteel is ook een vijfsterrenhotel gevestigd.
We brengen op de valreep ook nog een bezoek aan het stadje zelf. Het kan bogen op een rijke geschiedenis, waarvan een 16-de-eeuws raadhuis, twee kerken (een Rooms-katholieke en een Evangelisch-protestantse), een burchtheuvel en wat oudere panden getuige zijn. Opvallend is een enorm oude en dikke eik, hij heeft een omvang van meer dan zes meter, een doorsnede van twee meter en dateert uit 1540. Hij is geworteld aan de rand van de door een donkere gracht omgeven voormalige wallen, waarop onder andere nog een oeroude ijskelder ligt.

In het stadje Isselburg zelf verpozen we nog enige tijd aan de waterkant en bekijken de stadstoren. De burcht en de stadsmuren zijn in de zeventiende eeuw door Franse troepen van de Zonnekoning opgeblazen. In het park zijn aardige sculpturen en beeldhouwwerken geplaatst die over de Issel uitkijken, onder andere een wasvrouw en een visser. Pal aan het riviertje staat een soort meiboom en ligt een grote, bakstenen dorpskerk.

Doorgaans zijn we dan om een uur of vijf terug in het hotel. We drinken aan de bar dan een pilsje, ook Jos, waarna we onze respectievelijke kamers opzoeken. Tegen zeven uur gaan we dan op pad (of blijven we in het hotel zoals vandaag) om ergens te gaan eten.

EMMERICH

Weer een regenachtige ochtend, maar we gaan toch om tien uur op pad. We nemen de autosnelweg naar de stad Emmerich, een stukje van nog geen 20 kilometer. Daar parkeren we vlakbij de imposante Rijn. Tegen de wind torsend banen we ons door de striemende regen een weg naar de Rijnpromenade. Pal aan de oever van deze rivier ligt een kerk die als een vesting is gebouwd, menig keer is hij omspoeld door hoog water. We lopen als enige over de door appartementsgebouwen begrensde hoge dijk. Onverstoord glijden de rijnaken en duwboten ons voorbij, hun hoge snelheid verbaast ons een beetje. Bij de stadshaven draaien we ons om en lopen we via de moderne binnenstad terug, nu beschut tegen de wind. Op de grond ligt veel snoepgoed te verpieteren en trappen we op lege, kleine plastic flesjes sterke drank. De stille getuigen van een carnavalsoptocht die hier gisteren voorbij is getrokken, althans dat nemen we aan.


Rijnoever bij Emmerik	Op 4 km van de Nederlandse grens

MOYLAND

Niet ver van Emmerik, aan de andere kant van de Rijn, ligt het Schloss Moylandt. Dat bezoeken we op de terugweg van Isselburg naar Roermond. Hieronder volgt een kort verslag.

Jos wordt ‘s nachts misselijk en moet overgeven. De volgende dag voelt hij zich hondsberoerd, zodat hij het ontbijt overslaat. Even later begint hij opnieuw te kotsen en dan is het hek van de dam. We rekenen de hotelrekening apart af met onze credit cards, waarna we de terugreis aanvaarden.

Voor de Rijnbrug bij Rees wordt de route naar Schloss Moylandt al met borden aangegeven. Het waterkasteel ligt tussen Kalkar (met Kernwasser Wunderwelt, een amusementspark op het terrein van de voormalige kerncentrale) en Kleef en is omgeven door een park. We moeten entree betalen. Jos moet regelmatig over de nek en gebruikt daarvoor bloemperken en een afvalbak (wat hem op een uitbrander van een suppoost komt te staan) en het toilet, waardoor hij een gedeelte van de expositie mist. Clim loopt alles af en aan zijn gezicht te zien bevalt het hem niets. Met name de pentekeningen met gekras en gekriebel en het ander werk van ene Joseph Beuys vinden in zijn ogen geen genade. In het sousterrain staan ietwat chaotisch een aantal beelden door elkaar; sommige daarvan zijn wel de moeite waard. In de hoge galerijen van het oude gedeelte hangen letterlijk honderden schilderijen tot boven aan het plafond aan de muur, van enige indeling is geen enkele sprake.

MEER INFO MOYLAND
Museum Schloss Moyland is een waterkasteel uit de 17e eeuw. Tegenwoordig dient het gerestaureerde kasteel als museum voor moderne kunst (vooral gewijd aan Joseph Beuys.

Geschiedenis kasteel
'Moyland' wordt voor het eerst genoemd in een historisch document uit 1307. In 1740 ontmoette Frederik de Grote hier voor de eerste maal Voltaire. Rond 1860 werd het slot aangepast en kreeg het een neogotisch uiterlijk. Het kasteel behoorde sinds die tijd toe aan de familie Van Steengracht. Het slot raakte bij het eind van de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en het duurde lange tijd voordat er een oplossing gevonden werd om de ruïne weer op te bouwen. In 1990 werd er een stichting opgericht.

Sammlung Van der Grinten
Sammlung Van der Grinten en en het Joseph Beuys Archiv des Landes NRW werd in 1997 geopend, na een grondige restauratie en herinrichting.
In het museum bevindt zich, naast een groot aantal kunstobjecten uit de 19e en 20e eeuw, 's werelds meest omvangrijke collectie met vroege kunstwerken van de bekende beeldhouwer Joseph Beuys. Alle kunstwerken komen uit de verzame-ling van de gebroeders Van der Grinten, die hun werk inbrachten in de "Stichting Museum Slot Moyland, collectie Van der Grinten, Joseph Beuys archief van Noord-Rijnland-Westfalen". Franz Joseph van der Grinten verzamelde samen met zijn broer Hans van der Grinten hedendaagse kunst, grafiek en beelden uit de laatste twee eeuwen en daarnaast ook Jugendstil en art deco-keramiek, medailles, munten en kunst- en cultuurhistorische documentatie met name over de Nederrijnregio.

Het Joseph Beuys-archief
In de nieuwe voorburcht bevinden zich het Joseph Beuys-archief en een wetenschappelijke bibliotheek met talloze geschriften over beeldende kunst van de laatste twee eeuwen. In het slotpark kan men wandelen door een fraaie beeldentuin en een educatieve kruidentuin.

ISSELBURG