Na de pracht van Schwerin's slot vormt Ludwigslust (1765) een echte afknapper. We komen binnen door een verwaarloosde achteringang. Het restaurant en de boekhandel zijn opgeknapt en zien er wel netjes uit. Nog twee of drie andere kamers, respectievelijk zalen mogen er ook zijn, maar in onze (misschien ietwat verwende ogen) zijn die niet zo bijzonder waardevol. Het stikt er van de suppoosten die er lusteloos rondhangen en onderling praatjes houden, een overblijfsel uit de DDR - tijd nemen we aan (toen mocht immers niemand werkloos zijn). De muren zijn er kaal, het stucwerk brokkelt overal af en waar we ook kijken ontwaren we vochtplekken. De zogenaamde Goldener Saal is tot onze teleurstelling niet open, net zoals zoveel andere zalen. Veel ornamenten en beelden zijn gemaakt van Ludwigsluster karton, een soort papier maché dat net echt lijkt. Zo kun je ook de kosten drukken. Gelukkig heeft men ook hier restauratiewerkzaamheden ter hand genomen.

Het slotpark (met zijn stenen bruggen over kanaaltjes, kunstmatige klassieke ruïnes, 24 watervalletjes, nagemaakte beelden en mausoleum) bezoeken we gezien het sombere weer slechts gedeeltelijk. Het stadje zelf, enkel en alleen gebouwd als ondersteuning voor het paleis (garnizoen en bedienden) is een voorbeeld van vroeg - zeventiende-eeuwse planning. We rijden snel via de autobaan terug. In ons stadje Reinfeld laten we de tank volgooien. Het regent aan een stuk door. Gelukkig ligt Daddy's Cool langs ons hotel, zodat we niet ver hoeven te lopen om onszelf op een uitgebreid avondmaal te vergasten. 's Avonds kijkt Clim naar een film over een Oostenrijkse opstand ten tijde van de Napoleontische bezetting van dat land begin negentiende eeuw. Jos leest, plant de rit van morgen en maakt aantekeningen voor dit verslag.