Hamburgverslag

Half tien, zondagochtend. Ik sta op het station. Een uur later stap ik in Hamburg uit. Het centrum is praktisch uitgestorven. Ik besluit een fiks rondje rond de Altstadt te maken. Een Burger King heeft een oud, historisch alleenstaand bouwwerkje betrokken; het slaat als een tang op een varken. Ik kom langs de monumentale bakstenen kantoorgebouwen uit het begin van de 20e eeuw, o.a. het Chile—Haus. Een luchtballon hangt stil boven de Elbe. Ik steek de bruggen over naar Speicherstadt, inderdaad een stadje op zich met zijn volledig gerestaureerde pakhuizen van baksteen (uit 1880). Ik ken me niet meer terug hier, in 1985 heb ik dit gedeelte al eens bezocht, toen was het tamelijk onderkomen. Tegenwoordig is het gegentrificeerd met restaurants, galerieën en musea. Ook Joop van de Ende heeft er een theateracademie gevestigd. Er is opmerkelijk veel volk op de been. Veel van de grachten staan leeg en glinsteren van de modder en het slijk.

PAKHUIS WORDT ATELIER

Een rondleiding langs de pakhuizen van de Speicherstadt begint in het Kesselhaus aan de Sandtorkai en de Hafencity waar het nieuwe gezicht van Hamburg vorm krijgt. Vroeger vormde het pakhuizencomplex Speicherstadt, waar koffie, specerijen en cacao werden opgeslagen, een afscheiding tussen het centrum en de rivier. De pakhuizen zijn tegenwoordig vooral in gebruik als atelier- of kantoorruimte. Op de oude havenkades die na de intrede van de containers braak kwamen te liggen, verrijst nu Hafencity met huizen, kantoren, jachthavens en een cruiseterminal. In de toekomst wonen en werken hier veertigduizend mensen. Het pronkstuk in wording van Hafencity wordt het nieuwe muziekgebouw, de Elbphilharmonie, een gebouw met een enorme glazen overkapping in de vorm van een golf. Hafencity is nu nog deels een bouwput, maar de eerste cafés en restaurants zijn al open. Tussen alle hijskranen en beton is ook aan de mens gedacht.

Vroeger vormde het pakhuizencomplex Speicherstadt, waar koffie, specerijen en cacao werden opgeslagen, een afscheiding tussen het centrum en de rivier. De pakhuizen zijn tegenwoordig vooral in gebruik als atelier- of kantoorruimte. Op de oude havenkades die na de intrede van de containers braak kwamen te liggen, verrijst nu Hafencity met huizen, kantoren, jachthavens en een cruiseterminal. In de toekomst zullen hier veertigduizend mensen wonen en werken. Het pronkstuk in wording van Hafencity wordt het nieuwe muziekgebouw, de Elbphilharmonie, een gebouw met een enorme glazen overkapping in de vorm van een golf. Hafencity is nu nog deels een bouwput, maar de eerste cafés en restaurants zijn al open. Tussen alle hijskranen en beton is ook aan de inwendige mens gedacht.

Terug naar de Altstadt, waar de kanaaltjes Fleeten worden genoemd; de mooiste is de Nicolai Fleet, waar de historische panden schuin boven de half leegstaande gracht hangen. Dan beland ik in een nieuw gedeelte van de stad. Hier heeft men alle oude rommel afgebroken en vervangen door ietwat protserige appartementen met veel staal en glas. Hier zijn duidelijk toonaangevende architecten aan het werk geweest. Even verderop ligt de Michaelskerk, een evangelische kerk in barokstijl. De gevel is niet zo indrukwekkend (op het barok portaal na dan), maar het interieur mag er zijn. Het is de mooiste protestantse kerk die ik ooit gezien heb. Buiten de kerk zitten gelovigen aan lange houten schraagtafels een paasmaal te nuttigen. De toren kan beklommen worden.

Ik rust uit in een Eiskaffee met sterke koffie. Daarna terug naar het hart van de stad. Onbedoeld stuit ik op een Mahnmal van de Tweede Wereldoorlog, de ruïne van de gebombardeerde Nicolai - kerk die men niet heeft opgeruimd. Het gaat hier vooral om de gevallenen en de slachtoffers van het naziregime. Dan beginnen de Einkaufpassages, die nu gesloten zijn. Een neoklassiek handelsgebouw dat als een theater oogt ligt aan de achterkant van het grote, renaissanceachtige stadhuis. Op een steenworp afstand ligt de Jungfernstieg met zijn rondvaartboten. Ik maak nog een rondje langs de oevers van de Binnen-Alster, waarna ik via de J.F. Kennedy Brücke in de buurt van het station uitkom. Het is zonnig weertje, hoewel toch nog behoorlijk koud. Dat let het volk niet om massaal aan de wandel te gaan in de parken rondom het meer.

Ik slenter nog door de wijk achter de Bahnhof. Daar is het een mix van Ausländer en yuppie -bewoners in fraai opgeknapte binnenhofjes. Een Turks hoertje spreekt me aan. Ik blijk rond de Hansa Platz in een uitgaansbuurt met disco’s, casino’s en nightclubs terecht te zijn gekomen. Hier ook weer eens de nodige verwaarloosde alcoholisten en zwervers met grote herdershonden die in portieken liggen. Tenslotte bekijk ik nog het Hapag Lloyd—Haus, het witte vijfsterrenhotel Atlantic en enkele theaters, de Kunsthalle en een operagebouw voor ik tegen vijf uur terugreis naar Bremen.

REISVERSLAG HAMBURG

AL ONZE ANDERE REISVERSLAGEN